15 sierpnia Kościół obchodzi uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny na cześć wzięcia do nieba Matki Bożej z duszą i ciałem po zakończeniu jej ziemskiego życia. Święto to jest wyrazem wiary Kościoła w szczególne orędownictwo Maryi, przebywającej w chwale nieba, oraz podziękowaniem za dary ziemi i pracy ludzkich rąk, stąd wierni przynoszą do świątyń pierwociny kwiatów, zbóż, ziół i owoców aby je pobłogosławić i prosić, aby nikomu nie zabrakło pożywienia.

W ten dzień swoje uroczystości patronalne obchodzą nasze parafie w Studziankach Pancernych, Lublinie, Olsztynie, Gdyni, Hucisku i Krakowie.

Zdjęcia: Parafia pw. Wniebowzięcia NMP w Lublinie, Parafia pw. MB Wniebowziętej w Olsztynie, Parafia pw. MB Wniebowziętej i Królowej Pokoju w Studziankach Pancernych

15 sierpnia, w Święto Wojska Polskiego, wspominamy jedno z najważniejszych wydarzeń w historii naszej Ojczyzny – zwycięską Bitwę Warszawską 1920 roku.  W centralnych uroczystościach państwowych w Warszawie, na zaproszenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, uczestniczył JE ks. bp dr Andrzej Gontarek, Zwierzchnik Kościoła Polskokatolickiego i Ordynariusz Diecezji Warszawskiej.

Bitwa Warszawska, określana w polskiej tradycji mianem „Cudu nad Wisłą”, miała znaczenie wykraczające daleko poza granice odrodzonej Rzeczypospolitej. Pamięć o wydarzeniach sprzed 106 lat była obecna również w parafiach Kościoła Polskokatolickiego. Podczas Mszy Świętych wierni modlili się za Ojczyznę, wspominając także tych, którzy oddali życie w obronie wolności i niepodległości. W tym szczególnym dniu składamy żołnierzom Wojska Polskiego wyrazy szacunku i wdzięczności za ich służbę, odwagę i poświęcenie. Niech pamięć o tych, którzy stanęli w obronie Rzeczypospolitej, pozostaje żywa w kolejnych pokoleniach, a modlitwa za Ojczyznę i pokój niech towarzyszy nam każdego dnia.

Zdjęcia: Kancelaria Prezydenta RP

W niedzielę, 9 sierpnia 2026 parafia polskokatolicka p.w. św. Wawrzyńca w Turowcu świętowała uroczystość ku czci swojego patrona św. Wawrzyńca, męczennika. Mszy świętej przewodniczył i kazanie wygłosił JE ks. bp Andrzej Gontarek, Zwierzchnik Kościoła Polskokatolickiego, Ordynariusz Diecezji Warszawskiej w asyście ks. Damiana Heratyma, ks. dziek. Andrzeja Pastuszka, proboszcza parafii w Lublinie i Chełmie oraz ks. Jacentego Sołtysa, proboszcza parafii w Majdanie Leśniowskim i Turowcu. Po liturgii Mszy świętej odbyła się procesja eucharystyczna. Ks. bp w swoim kazaniu wspomniał, że parafia w Turowcu funkcjonuje od 99 lat i kolejna uroczystość ku czci św. Wawrzyńca będzie 100 rocznicą erygowania parafii w Turowcu. Bp Andrzej zaznaczał: „Dzisiaj zanosimy do Boga modlitewną prośbę, aby nauczył nas ufać, gdy wokół brak zrozumienia, dobrej woli, trudności, gdy wszystko nas przerasta. Słuchając słów z Ewangelii (…) i trwożnego wołania ,,Panie, ratuj mnie” kierowanego przez św. Piotra do Jezusa, chcemy podziękować za to, że to była i wciąż pozostaje dla kolejnych pokoleń lekcja pokazująca moc zaufania. (…) Bóg nie oczekuje od nas, że będziemy składać nasze życie na ołtarzu niczym św. Wawrzyniec na rozżarzonej kracie. Bóg chciałby widzieć nas jako uczynnych wobec drugiego człowieka… ”

Św. Wawrzyniec jest świętym, którego kult należy do najpopularniejszych w świecie, jest patronem diakonów, ubogich, żniwiarzy, ratowników górskich, piekarzy, ale przede wszystkim, ze względu na jego śmierć, jest wzywany przy zagrożeniu pożarem, oraz przez wszystkich pracujących z ogniem.

Zdjęcia: Parafia pw. św. Wawrzyńca w Turowcu

Był piątek 6 sierpnia 1926 r. święto Przemienienia Pańskiego.  Do Tarnogóry  z oddalonego o 22 km Zamościa przyjechał, zaproszony przez mieszkańców, ks. Władysław Faron proboszcz utworzonej tam trzy miesiące wcześniej parafii Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego, w towarzystwie młodego kapłana ks. Józefa Naumiuka i odprawił na placu pod krzyżem pierwszą Msze Świętą w języku polskim. Wieczorem w tym samym miejscu śpiewane były nieszpory. Stało się tak mimo uprzedniego zakazu ze strony policji, która jednak nie interweniowała, prawdopodobnie ze względu na bardzo dużą liczbę zgromadzonych ludzi. Ks. Faron wrócił do Zamościa. W Tarnogórze pozostał ks. Józef Naumiuk. To on rozpoczął organizowanie nowej parafii. W pierwszym okresie wierni gromadzili się na nabożeństwa w remizie strażackiej  mimo iż starostwo w Krasnymstawie tego zabroniło. Szybko postanowiono wybudować kościół, którego mury postawiono już w roku 1927.

Dnia 4 października 1926 r . do parafii w Tarnogórze przyjechał z Krakowa bp Franciszek Bończak. We Mszy Świętej  i późniejszym spotkaniu z księdzem Biskupem uczestniczyło ponad 400 wiernych. Z kolei 24 listopada tego roku parafię tarnogórską odwiedził bp Franciszek Hodur. Przyjazd Zwierzchnika Kościoła zgromadził ponad 2000 wiernych. Byli to nie tylko parafianie z Tarnogóry ale i wierni z innych parafii.

W latach 80, gdy proboszczem był ks. Henryk Marciniak wybudowano murowaną plebanię, a w 1995 r. bp Antoni Rysz z USA, w asyście bp. Tadeusza Majewskiego i bp. Jerzego Szotmillera konsekrował  nowy kościół parafialny.

To właśnie w tej świątyni, 6 sierpnia 2026 r., po 100 latach od wydarzeń z 1926 roku, tarnogórska wspólnota spotkała się, by podziękować za swoją historię. Podczas jubileuszowych uroczystości parafia p.w. św. Józefa zgromadziła swoich wiernych, kapłanów, przedstawicieli władz samorządowych, druhów Ochotniczej Straży Pożarnej oraz gości z innych parafii. Uroczystej Mszy Świętej przewodniczył bp dr Andrzej Gontarek, Zwierzchnik Kościoła Polskokatolickiego, homilię wygłosił bp Henryk Dąbrowski Biskup Pomocniczy Diecezji Warszawskiej. W liturgii uczestniczyli również zaproszeni księża: ks. dr Mieczysław Piątek, dziekan dekanatu zamojskiego, ks. dziek. Kamil Wołyński, ks. dziek. Marcin Dębski, ks. dziek. Andrzej Pastuszek oraz ks. Janusz Kucharski.

Wśród uczestników jubileuszu znalazła się delegacja Urzędu Miasta i Gminy Izbica na czele Panem burmistrzem Jerzym Lewczukiem. Obecni byli również druhowie OSP z Tarnogóry. Do wspólnego świętowania dołączyli goście z parafii w Gródkach, Maciejowie, Gorzkowie, Żółkiewce, Zamościu i Warszawie.

Bp Andrzej zwracając się na zakończenie uroczystości do zgromadzonych podkreślił, że sto lat parafii to czas wielkiego dziękczynienia – za każdą łaskę, którą Bóg udzielił i nadal udziela wspólnocie. Za dwie wybudowane w historii parafii świątynie. Za chrzest. Za Stół Słowa Bożego i Ciała Pańskiego, który karmi i jednoczy wiernych. Za Boże przebaczenie w sakramencie pokuty i za ufność w Boże miłosierdzie, szczególnie wtedy, gdy parafianie żegnają swoich bliskich w ich ostatniej drodze. Ale przede wszystkim – za ludzi. Za kapłanów, którzy przez dziesięciolecia prowadzili wiernych ku Chrystusowi. Za przodków, których wiara i miłość budowały tarnogórską parafię. Za kolejne pokolenia, dzięki którym wspólnota nie stała się jedynie kartą w kronice. Bo jubileusz stu lat to nie tylko jubileusz murów. To jubileusz ludzi – żywego Kościoła.

Tekst: ks. Krzysztof Fudala
Zdjęcia: Arkadiusz Wójtowicz, Parafia p.w. św. Józefa w Tarnogórze

2 sierpnia 2026 parafia polskokatolicka pw. MB Anielskiej w Kosarzewie-Struży przeżywała swoją uroczystość patronalną. Mszy świętej przewodniczył JE ks. bp. Andrzej Gontarek, Zwierzchnik Kościoła Polskokatolickiego, Ordynariusz Diecezji Warszawskiej w asyście ks. Leszka Kwiatka, proboszcza parafii w Kosarzewie. W tym roku parafia przezywała jubileusz 95 rocznicy erygowania, ks. bp Andrzej Gontarek wspominał o tej rocznicy w swoim kazaniu:

„W liturgii Kościoła 2 sierpnia to dzień, kiedy wskazujemy na Maryję czcząc Ją jako Królową Aniołów. Przychodzimy do świątyni parafialnej w Kosarzewie niosąc modlitwę wdzięczności i prośby. Przynosimy nasze serca i miejsce w nich dla Jej Syna – Jezusa Chrystusa. Przychodzimy prosić o siłę tak potrzebną, aby umacniać naszą wiarę. Czynimy to od 95 lat uczestnicząc we wspólnocie Eucharystii – tak, jak to było od blisko wieku. Tu modlili się Wasi rodzice, dziadkowie i pradziadkowie. Tu były celebrowane ważne wydarzenia z życia Kościoła i jego dzieci. Dla wielu z Was tu rozpoczęło się Boże życie: Chrzest, Pierwsza Komunia Święta, Bierzmowanie, Małżeństwo – wiele takich pięknych chwil. (…) Wspominamy dzisiaj tę przeszłość, ale nasze myśli kierujemy ku przyszłości.”

Po liturgii odbyła się uroczysta procesja eucharystyczna. Wierni zgromadzeni na uroczystości wspólnie świętowali przy wspólnym poczęstunku ten ważny dla parafii w Kosarzewie dzień.

Zdjęcia: Parafia pw. MB Anielskiej w Kosarzewie-Struży

W niedzielę, 2 sierpnia, w Parafii Katedralnej Kościoła Polskokatolickiego pw. Świętego Ducha w Warszawie przed rozpoczęciem MszyŚwiętej bp Henryk Dąbrowski odmówił krótką modlitwę przy tablicy upamiętniającej Bohaterów Powstania Warszawskiego.Polecił Bogu wszystkich poległych Powstańców oraz prosił o pokój i błogosławieństwo dla wolnej i niepodległej Polski.

Tego samego dnia o godz. 16.00 w katedrze odbyło się nabożeństwo patriotyczne z okazji 106. rocznicy wymarszu 201 Ochotniczego Pułku Szwoleżerów na front wojny polsko-bolszewickiej. W uroczystości uczestniczyli przedstawiciele środowiska szwoleżerów, którzy oddali hołd żołnierzom Pułku oraz złożyli kwiaty przy tablicy upamiętniającej 201/3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich. Obchody były również okazją do przypomnienia historii formacji utworzonej z ochotników w 1920 roku oraz podkreślenia znaczenia pielęgnowania pamięci o bohaterach walczących o niepodległość Polski i przekazywania tych tradycji kolejnym pokoleniom. Szczegółowa relacja z nabożeństwa pod LINKIEM
i na TRANSMISJI.

Zdjęcia: Szwadron Honorowy 3 Pułku Szwoleżerów Mazowieckich im płk J. Kozietulskiego

Fragmenty artykułu pt.: „W hołdzie Bohaterom Powstania Warszawskiego 1944”, Rodzina (nr 8/2026)

1 sierpnia – tego dnia zamiera ruch w Warszawie. Jest godzina 17. Przenikliwy dźwięk syren przypomina, że to jest właśnie ta godzina, kiedy wybuchło przed laty najtragiczniejsze dla stolicy powstanie. Przechodnie stają „na baczność”, a mieszkańcy przez minutę ciszy oddają hołd pamięci o Swoich Bohaterach. Warszawa pamięta…

1 sierpnia – Narodowy Dzień Pamięci Powstania Warszawskiego ustanowiony został w 2009 roku jako święto państwowe. Wcześniej dzień ten był równie ważny i pamiętny dla Warszawy. Celem Powstańców było wyzwolenie Warszawy z rąk Niemców i utworzenie w stolicy ośrodka polskiej władzy państwowej przed oczekiwanym wkroczeniem wojsk sowieckich. Ta największa akcja zbrojna podziemia w okupowanej przez Niemców Europie stała się symbolem heroizmu Polaków i ich umiłowania wolności. Mieszkańcy Warszawy, umęczeni niemieckim terrorem, stanęli do walki, która – jak wierzyli – miała przynieść wyzwolenie Warszawy i przywrócenie wolności jej mieszkańcom. (…)  Kiedy wybiła godzina „W” – czyli godzina 17 – w dniu 1 sierpnia 1944 roku,
ludność Warszawy stanęła do zbrojnej walki ze znienawidzonym okupantem. (…) 2 października 1944 roku, po 63 dniach walki, Powstanie Warszawskie upadło, a Warszawa płonęła, podpalana do reszty przez hitlerowców oprawców. (…) W walce z niemieckim okupantem poległo ok. 200 tysięcy ludności cywilnej. Szacuje się, że w Powstaniu wzięło udział około 45 tys. Powstańców, 18 tysięcy zginęło, a 25 tys. zostało rannych. Poległo też 16 tysięcy żołnierzy. (…).