Z życia Kościoła
Starokatolicki Episkopat u Jego Świętobliwości Papieża Franciszka

Słowa pozdrowienia Jego Świątobliwości Papieża Franciszka do delegacji Międzynarodowej Konferencji Biskupów Starokatolickich Unii Utrechckiej

  zobacz  więcej ...

Wasze   Eminencje,    Wasze   Ekscelencje,

Miło mi powitać Was, członków Międzynarodowej Konferencji Biskupów Starokatolickich Unii Utrechckiej, gdyż Wasza wizyta daje nam cenną okazję do refleksji nad naszą wspólną ekumeniczną podróżą.

W tym roku przypada pięćdziesiąta rocznica promulgacji Dekretu Soboru Watykańskiego II  Unitatis Redintegratio, który zapoczątkował nową erę dialogu ekumenicznego i wyraził niesłabnące zaangażowanie Kościoła Katolickiego w dążenie do zjednoczenia wyznawców Chrystusa. Dla nas wszystkich Międzynarodowa Rzymskokatolicko-Starokatolicka Komisja Dialogu odgrywa istotną rolę w poszukiwaniu jak największej wierności słowom modlitwy Pańskiej „aby wszyscy stanowili jedno" (por. J 17, 21). Możliwe stało się budowanie nowych mostów jeszcze głębszego wzajemnego zrozumienia i praktycznej współpracy. Osiągnięto konsensus i wspólne poglądy, natomiast różnice zostały lepiej rozpoznane i umieszczone w nowych kontekstach.

Podczas gdy cieszymy się za każdym razem, gdy podejmujemy kroki ku silniejszej jedności w wierze i życiu, to również smuci nas, gdy zauważamy, że z biegiem czasu pojawiają się między nami nowe różnice. Teologiczne i eklezjologiczne kwestie, które zaistniały w czasie naszego rozstania, są obecnie trudniejsze do pokonania z powodu zwiększającego się dystansu między nami w zakresie rozumienia urzędu i w wymiarze etyki chrześcijańskiej.

Dlatego też wyzwaniem dla rzymskokatolików i starokatolików jest zachowywanie substancjalnego dialogu teologicznego i wspólna droga, wspólna modlitwa i wspólna praca w głębokim duchu otwarcia na to wszystko, co Chrystus zamierza dla Swojego Kościoła. W okresie odłączenia naszych Kościołów, po obu stronach doszło do popełnienia ciężkich grzechów i ludzkich omyłek. W duchu wzajemnego przebaczenia i pokornej pokuty, musimy obecnie umacniać nasze dążenia do pojednania i pokoju. Droga do jedności rozpoczyna się od przemiany serca, wewnętrznej konwersji (por. Unitatis Redintegratio, nr 4). To duchowa podróż od spotkania do przyjaźni, od przyjaźni do braterstwa, od braterstwa do jedności. W trakcie trwania tej drogi zmiany są nieuniknione. Zawsze musimy chcieć słuchać i podążać za podpowiedziami Ducha Świętego, który prowadzi nas do prawdy (por. J 16, 13).

W międzyczasie, w sercu Europy, która jest tak bardzo zdezorientowana w kwestii swojej tożsamości i powołania, istnieje wiele obszarów, na których rzymskokatolicy i starokatolicy mogą współpracować w obliczu głębokiego duchowego kryzysu, który dotyka jednostki i społeczeństwa. Istnieje pragnienie Boga. Istnieje głęboka chęć odzyskania sensu i celu życia. Istnieje pilna potrzeba przekonującego świadka prawdy i wartości Ewangelii. W tym możemy sobie wzajemnie dodawać odwagi i wzajemnie się wspierać, zwłaszcza na poziomie parafialnym i społeczności lokalnych. W rzeczy samej, sedno ekumenizmu leży w „przemianie serca i świętości życia, wraz z publiczną i prywatną modlitwą o jedność chrześcijan" (Unitatis Redintegratio, nr 8). W modlitwie wspólnej i za siebie nawzajem nasze różnice się zmniejszają i są przezwyciężane zawierzeniem Panu i Jego Ewangelii.

Zawsze jestem świadomy, że „święte zadanie połączenia wszystkich chrześcijan we wspólnocie jednego Kościoła Chrystusa przekracza ludzkie siły i możliwości" (jw., nr 24). Nasza nadzieja ma swoje podstawy w modlitwie samego Chrystusa za Kościół. Zanurzmy się raz jeszcze w tej modlitwie, aby nasze wysiłki zawsze znajdowały wsparcie i były kierowane Bożą łaską.