Z życia Kościoła
Starokatolicki  Episkopat  u  Jego  Świętobliwości  Papieża  Franciszka

Przemówienie wygłoszone przez Arcybiskupa Utrechtu i przewodniczącego MKBS Jorisa Vercammena z okazji wizyty członków Międzynarodowej Konferencji Biskupów Starokatolickich Unii Utrechckiej u Jego Świątobliwości Papieża Franciszka

  zobacz  więcej ...

Wasza    Świątobliwość

W 1966 roku uroczyste obchody ku czci św. Wilibrorda, patrona Holandii, były wydarzeniem wyjątkowym, bowiem w dniu 7 listopada tego roku kardynał Bernard Alfrink, rzymskokatolicki Arcybiskup Utrechtu, przybył do kościoła katedralnego swojego brata, Andreasa Rinkla, starokatolickiego Arcybiskupa Utrechtu, aby odczytać list kardynała Augustina Bea, przewodniczącego Sekretariatu do Spraw Jedności Chrześcijan. W swym liście kardynał Bea podkreślił gotowość Rzymu do zaangażowania się w proces dialogu ze Starokatolickim Kościołem Holandii oraz z innymi Kościołami członkowskimi Unii Utrechckiej. Miał to być dialog otwarty, wolny od wcześniejszych uwarunkowań. Towarzyszył temu wielki entuzjazm. Było to historyczne wydarzenie.

Od tamtej pory wiele osób po obu stronach wykonało ogromną pracę. W rezultacie nasze stosunki z Kościołem Rzymskokatolickim uległy poprawie we wszystkich naszych krajach. Włożono wiele wysiłku w prowadzenie dialogów bilateralnych zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym. Warto w tym miejscu wspomnieć trwające nadal prace międzynarodowej grupy dialogowej. Z inicjatywy Kardynała Waltera Kaspera i mojego poprzednika, Arcybiskupa Antoniego Jana Glazemakera, praca ta rozpoczęła się w roku 2003, a jej owocem był dokument zatytułowany Kościół i Wspólnota Kościelna, chwalony za teologiczną głębię i praktyczne podejście do zagadnień, które wciąż nas dzielą. Dokument ten przedstawia fundamentalne eklezjologiczne poglądy, które podzielamy. Używając metody „zróżnicowanego konsensusu" udało się zidentyfikować nasze wspólne rozumienie Kościoła. Dokument stwierdza też, że sprzeczności pomiędzy naszą współ notą a Kościołem Rzymu są „problemem wewnątrzkatolickim" (nr 2) oraz że „ma to charakter konfliktu w rodzinie" (nr 87). W każdym razie, nasze różne punkty widzenia są sprawą pozostającą wewnątrz katolicyzmu. Podczas gdy dobrą wiadomością płynącą z tego dokumentu jest fakt, że nawzajem uznajemy się za przynależących do tej samej rodziny, to złą jest stwierdzenie, że wciąż dzieli nas szereg bardzo istotnych kwestii. Trzeba wykonać jeszcze wiele pracy. Dlatego też cieszymy się, że kardynał Kurt Koch zaprosił Międzynarodową Rzymskokatolicko-Starokatolicką Komisję Dialogu do pogłębionej pracy nad tymi ważnymi zagadnieniami.

A teraz, w 2014 roku, 48 lat po pamiętnym roku 1966, starokatoliccy biskupi Unii Utrechckiej są po raz pierwszy w historii tu, z Waszą Świątobliwością. W ciągu ostatnich 125 lat biskupi starokatoliccy współpracowali jako prawdziwie katoliccy biskupi prowadzący swe katolickie Kościoły w postawie otwartości na całą ekumenię. W Deklaracji Utrechckiej, podpisanej 125 lat temu, uznajemy wyjątkową pozycję Biskupa Rzymu, Papieża, na arenie całego Kościoła Powszechnego. Od początku w starokatolickiej eklezjologii szukaliśmy odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób ten urząd mógłby być zwierzchnim dla wszystkich Kościołów na świecie, jako osobowy znak jedności dzielonej przez Kościoły lokalne. W naszej eklezjologii podkreślamy fakt, że urząd Biskupa Rzymu nie ma powszechnej jurysdykcji w Kościele. Z drugiej strony wierzymy, że Biskup Rzymu, jako primus inter pares, mógłby posiadać większy autorytet moralny, gdyby został osadzony w synodalności biskupów reprezentujących lokalne Kościoły. Jesteśmy przekonani, że Wasza posługa ma do odegrania niezwykle ważną rolę w ekumenicznych wysiłkach, niezbędnych w pomaganiu każdemu Kościołowi lokalnemu w głoszeniu Ewangelii współczesnemu światu. Dziękujemy za zaproszenie do wspólnej refleksji nad rolą Biskupa Rzymu, wyrażoną już w encyklice Jego Świątobliwości Papieża Jana Pawła II  Ut unum sint, i powtórzoną przez Waszą Świątobliwość w egzortacji  Evangelii gaudium (nr 32). Postaramy się wnieść jak najlepszy wkład w to niezwykle ważne zagadnienie.

W eklezjologii starokatolickiej odwołujemy się do Pierwotnego Kościoła, z którego czerpiemy inspirujące wytyczne do kształtowania Kościoła w naszych czasach. Będąc rzeczywistością posttrydencką staramy się, wraz z innymi, reprezentować tę eklezjologiczną tradycję na łonie Kościoła Zachodniego, do którego należymy.

Jako starokatolicy, uważamy się za spadkobierców ideałów tych oddanych katolików, którzy na przestrzeni ostatnich stuleci znaleźli się w konflikcie z Biskupstwem Rzymskim z powodu zmian zachodzących w całym Kościele katolickim. Nie chcieli oni odłączać się od Rzymu, ale znaleźli się odłączonymi od Kościoła, który kochali. Wsparci na ich doświadczeniach, odziedziczyliśmy ich duchowość nacechowaną głęboką wiarą w Bożą łaskę, wzywającą wszystkich ochrzczonych ludzi do włączenia się w Boże zaangażowanie dla zbawienia każdego człowieka. W naszym rozumieniu duchowość ta znajduje odbicie w synodalno-episkopalnej strukturze każdego Kościoła lokalnego, która zawiera w sobie krytyczną otwartość na zmiany dokonujące się w społeczności ludzkiej. Ta podwójna solidarność - z Bogiem i ludzkością - stanowi sedno starokatolickiego autorytetu.

Pracując wspólnie z naszymi braćmi i siostrami z innych Kościołów, pokornie staramy się wnosić wkład do katolickości Kościoła, który jest darem Bożej solidarności, praktykowanej przez lud Boży. Katolickość ta wymaga „conversio ad Dominum" („zwróćmy się do Pana") - od nas wszystkich.

Jako irlandzki misjonarz, św. Wilibrord został wysłany na kontynent europejski z zadaniem zorganizowania misji ewangelizacyjnej. W roku 698 przybył do Rzymu, by zostać konsekrowanym na „Arcybiskupa Fryzów", stąd uznawany jest za pierwszego biskupa Utrechtu. Rzeczywiście, potrzebował wsparcia Stolicy Rzymskiej dla misji powierzonej mu przez Boga. Dzisiejsza tu nasza obecność jest wyrazem naszego szacunku do urzędu Biskupa Rzymu, do Ciebie, Wasza Świątobliwość oraz do naszego poświęcenia Kościołowi i jego katolickości na całym świecie. Z pokorą ofiarujemy Waszej Świątobliwości to poświęcenie wraz z głębokim przekonaniem, że nasza solidarność z Rzymską Stolicą Biskupią tę katolickość wzmacnia.

Wasza Świątobliwość, modlimy się, aby Pan błogosławił Waszej posłudze. Zapewniamy też o modlitwach za urząd Waszej Świątobliwości podczas przyszłotygodniowych obchodów patronalnych ku czci św. Wilibrorda.