25-lecie sakry biskupiej Zwierzchnika Kościoła Polskokatolickiego w RP Wiktora Wysoczańskiego

Przemówienie Metropolity Warszawskiego i całej Polski Sawy — zwierzchnika Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego

Ekscelencjo,
Biskupie Wiktorze,
Ekscelencje, Księża Biskupi,
Bracia Kapłani,
Bracia i Siostry!

Znajdujemy się w kaplicy Kościoła Polskokatolickiego, wznosimy swe modlitwy w intencji naszego brata w Jezusie Chrystusie, Jego Ekscelencji Biskupa Wiktora Wysoczańskiego, Zwierzchnika Kościoła Polskokatolickiego i Rektora Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, z okazji 25-lecia Jego sakry biskupiej.

Jego Ekscelencja Biskup Wiktor jest nam wszystkim tu zebranym bliskim i drogim nie tylko z tytułu biskupstwa, czy rektorstwa, ale także jako człowiek. Jest wychowawcą młodego pokolenia kapłanów dla wielu Kościołów chrześcijańskich w naszym kraju. Dlatego modlitwy nasze otaczają Go w dniu dzisiejszym w sposób szczególny, serdeczny i ekumeniczny.

Jego Ekscelencja Biskup Wiktor Wysoczański urodził się 24 marca 1939 roku w Wysocku Wyżnem, jako syn Leona i Wiktorii. Wychował się w środowisku wielonarodowym i wielowyznaniowym. W 1957 roku przybył do Polski w ramach repatriacji. Wtedy to do serca młodzieńca zapukał Chrystus i wezwał Go: „Chodź ze Mną". „Nie wyście Mnie wybrali, a Ja was wybrałem" (J 15, 12-20). Wstąpił zatem do Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, którą ukończył w 1964 roku; świecenia kapłańskie otrzymał w 1963 roku. Po obronie pracy doktorskiej, w dniu 5 czerwca 1983 roku miały miejsce święcenia biskupie i dzisiaj obchodzimy 25-tecie tego wydarzenia.

Dzisiaj wypełnia się 25 lat Jego gorliwej pracy w Winnicy Pańskiej. W ciągu tych lat jest „solą ziemi i światłością świata. Światło to świeci przed ludźmi, aby widzieli dobre uczynki i chwalili Ojca waszego. Który jest w niebie" (Mt5, 13-16).

Ekscelencjo, Biskupie Wiktorze, Z dobrymi Twoimi uczynkami spotykamy sie codziennie na płaszczyźnie kościelnej, ekumenicznej i akademickiej. Służba biskupia jest powołaniem szczególnym. W ciemnościach świata współczesnego jest światłem latarni, która prowadzi łódź ludzkości poprzez wzburzone morze ku cichej cichej przystani. W godzinach burzy jest zbawienną kotwicą. Biskup to skała wiary i wzór dla powierzonych mu wiernych. Nigdy, będąc sam utrudzonym i doświadczonym, nie może być zagubionym i nie może wątpić. Na tę wyjątkową służbę w swoim Kościele powołał Cię Pan, Który uświęcił Go Swoją najświętszą krwią (Dz 20, 28). Chrystus prowadzi Cię wśród wielu miłych i radosnych momentów, a także wśród trudności i przykrości. Swoją wiernością Jemu, pokonywałeś je z powodzeniem. Owoce Twojej pracy biskupiej świadczą o tym, co nosisz w sercu i czego uczysz; czy to na płaszczyźnie duszpasterskiej, czy też naukowej, ekumenicznej, wszędzie pozostawiasz obfite plony swej pracy. Wynika to z wielkiej odpowiedzialności biskupiej.

Biskup jest tym, który ma obowiązek nieustannie przekazywać dary Ducha Świętego, poprzez sprawowanie świętych sakramentów, szczególnie Św. Eucharystii, która uświęca i ubogaca świat. Św. Eucharystia sprawowana jest w Kościele i dla Kościoła; sprawuje ją biskup. To jest jego zasadnicze zadanie w służbie biskupiej. Biskup — wzmocniony Św. Eucharystią, wsparty o pastorał — niewzruszenie stoi na kamieniu wiary i stale przypomina o istniejącym porządku w Kościele Jezusa Chrystusa. W Kościele wszystko ma swój czas i miejsce.

Biskup nie ma życia osobistego. Obowiązany jest zawsze, całym sobą głosić naukę Chrystusa, w porę i nie w porę, wskazuje błędy, poucza, podnosi na duchu z całą cierpliwością (2 Tym 4, 2) i razem „pije Kielich Chrystusa" (Mt 20, 23). Biskup nieustannie stoi na straży nauki Chrystusa i głoszenia światu Chrystusa ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu" (Mk 16, 15).

Chrystus wymaga od nas, by głosić „dla słabych, by pozyskać słabych, stając się wszystkim dla wszystkich, aby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych. Wszystko czyńcie dla Ewangelii, by mieć w niej udział" (1 Kor 9,23). Oprócz nauki ewangelicznej mamy wielkie bogactwo, które otrzymaliśmy od naszych ojców i matek, którzy często oddawali za nie swoje życie. Mamy obowiązek zachowywać, kultywować i przekazywać niezmiennie nowym pokoleniom, pamiętając słowa skierowane do Tymoteusza: „Strzeż depozytu wiary unikając światowej, czczej gadaniny i przeciwstawnej rzekomej wiedzy, jaką obiecują niektórzy odpadli od wiary" (1 Tym 5, 20-21).

Wiary, miłości, skromności, odpowiedzialności i bojaźni Bożej brakuje współczesnemu światu; bez tych cnót wszystko w życiu traci sens. Apostoł Paweł pisze: „Miłość wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma" (1 Kor 13, 7).

Ekscelencjo, Biskupie Wiktorze,

Dzisiaj, radując się wraz z Tobą i wiernymi, którym służysz, pragnę przypomnieć słowa Pana, skierowane do proroka Ezechiela, a które odnoszą się do każdego biskupa: „Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem nad pokoleniem izraelskim" (Ez 3,17); Ty zostałeś powołany, aby być stróżem wierzącego narodu polskiego. Prowadzisz go przez 25 lat; prowadź w zdrowiu i z błogosławieństwem Bożym, głosząc zawsze „Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Pana"; On jest Prawdą, Życiem, Szczęściem i Radością. Kształtujesz dusze wszystkich, szczególnie dusze młodych adeptów do kapłaństwa, pełniąc funkcję Rektora Akademii.

Drogi Władyko,

Pozdrawiam Cię w dniu Twego Jubileuszu 25-lecia sakry biskupiej. Życzę dużo zdrowia i łask Pana naszego Jezusa Chrystusa. Niech On obdarzy Cię siłą i spokojem, niewyczerpaną energią, nieprzebraną miłością tak, aby wystarczyło Ci sił na kolejne lata".

 

Ośrodek Konferencyjno-Studyjny im. Bpa Edwarda Herzoga w Konstancinie,
5 czerwca 2008 r.