Ekumenia.  29 Międzynarodowy Kongres Starokatolicko - Anglikański

"Nadzieja żyje w nas"

29MKStarokat-Anglik2006_08_11 W dniach od 7 do 11 sierpnia 2006 r. w niemieckim Freiburgu odbywał się 29 Międzynarodowy Kongres Starokatolicko-Anglikański. Myślą przewodnią obrad Kongresu były słowa: „Nadzieja żyje w nas. Starokatolicy i Anglikanie w Europie". 29MKStarokat-Anglik2006_08_11

 

Gospodarzem tegorocznego spotkania Starokatolików i Anglikan był Kościół Starokatolicki Niemiec. W tym ważnym starokatolickim wydarzeniu wzięło udział około 400 osób z 21 państw. Kościół Polskokatolicki reprezentował Zwierzchnik Kościoła bp prof. zw. dr hab. Wiktor Wysoczański, ks. dr Jerzy Bajorek, ks. mgr Krzysztof Pikulski, ks. mgr Andrzej Gontarek.

Wychodząc od przytoczonych słów św. Piotra z jego Pierwszego Listu, można postawić wiele pytań:
Jaka jest ta nasza Nadzieja?
Jaką nadzieję i wizję mają Kościoły Starokatolickie i Anglikański?
Co właściwie czujemy?
Do kogo mamy mówić i komu odpowiadać?
Czy odpowiadać nam, samym? Naszym współwyznawcom? Naszym dzieciom i młodzieży?

Tych pytań jest wiele, a odpowiedzi czasami nie satysfakcjonują odbiorcy. Trzeba jednak ciągle pamiętać o naszej odpowiedzialności przed Bogiem Ojcem za troskę o Jego Słowo.

To „twarda" mowa, ale jedynie przy pełnej akceptacji i otwartości na Boże Słowo będziemy potrafili rozstrzygnąć wiele dylematów, które stają przed chrześcijaństwem na początku trzeciego tysiąclecia.

Próbę znalezienia odpowiedzi na postawione wcześniej pytania podjęli m.in. Ks. Dr Matthias Ring, Arcybiskup Utrechtu Joris Vercammen czy Arcybiskup Canterbury Rowan Williams. Mówiąc o wartościach, które są dzisiaj ważne dla naszego pokolenia, zwracali uwagę na sferę duchową. To ona wyróżnia nas spośród całego stworzenia Bożego. Indywidualna religijność, bycie chrześcijaninem, nasza „kościelność", wyniki naszego rozwijania się, czy wreszcie nasza moralność to wszystko decyduje o naszym miejscu w dziele Bożym tu, na ziemi. Jest tu bowiem wiele do zrobienia również dla nas. Także do nas Pan winnicy mówi: „pójdźcie".

Czy żyje w nas nadzieja? Odpowiedzią na to pytanie była aktywność młodzieży w czasie obrad Kongresu i to daje siłę oraz tchnie nadzieją na kolejne lata.

Ważnym elementem Kongresu, obok części plenarnych, była wspólna modlitwa. Trochę żal, że nie mieliśmy „swojego dnia", za który bylibyśmy odpowiedzialni (może następnym razem — w 2010 r. w Zurichu ? ).

Głównym nabożeństwem była uroczysta Msza Św., której przewodniczyli Arcybiskup Utrechtu i Arcybiskup Canterbury, a współcelebrowali wszyscy Biskupi.

ks. Andrzej Gontarek