Z życia Kościoła. Warszawa. 23. 05. 1998 r.
Jubileusz 75-lecia parafii warszawskiej

Słowo wprowadzające ks. inf. dr Tomasza Wójtowicza

  zobacz:  przebieg  uroczystości

Treści dzisiejszej uroczystości jubileuszowej określają cztery słowa: uwielbienie, dziękczynienie, przebłaganie i proszenie. Uwielbiamy Boga i chwałę Jego głosimy, „bo wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały", bo za Maryją możemy powtarzać, że „wielkie rzeczy uczynił nam Ten, który jest możny i święte jest imię Jego", trzy razy po trzykroć Święte. Niech więc niebiosa i ziemia będą pełne chwały Jego: pełne chwały i uwielbienia, bo to z Jego woli, nie z woli ludzkiej, choć przy udziale ludzi i z rozkazu Pana, istnieje i działa Kościół Święty i każda parafia naszego Kościoła, i ta nasza, warszawska parafia katedralna. Za ten dar dziś Bogu Najwyższemu, w Trójcy Świętej Jedynemu — dziękujemy. Dziękujemy za wszystkie łaski i błogosławieństwa, za wszystkie trudy i doświadczenia. Dziękujemy za tych, którzy na przestrzeni tych minionych lat dla chwały Bożej, w miarę swych sił i możliwości z zaangażowaniem pracowali, wierząc, że „ich trud nie był daremny w Panu".

Pamiętamy o wszystkich, choć nie wymieniamy ich imion i nazwisk, bo z każdej litery alfabetu trzeba by było wymienić przynajmniej po kilkadziesiąt osób. Wierzymy, że ich imiona są zapisane w Wielkiej Księdze Pana.

Pamiętamy i o zmarłych biskupach i kapłanach, którzy w tej parafii duszpasterzowali, a których ciała po doczesnym boju spoczywają na naszym cmentarzu w kwaterze „D" na Powązkach Komunalnych w Warszawie. Z wdzięcznością wspominamy dziś śp. bpa Józefa Padewskiego, bpa Juliana Pękalę, ks. doc. Edwarda Bałakiera, ks. inf. Tadeusza Gotówkę, ks. Zachariasza Olejnika, ks. Remigiusza Sokołowskiego i ks. Józefa Adamczewskiego, także księży, którzy pracowali w okresie międzywojennym i w czasie okupacji. Polecamy ich Bożej Miłości.

Pamiętamy i dziękujemy za tych, którzy aktualnie stanowią naszą parafię, nie szczędzą trudów, wspólnie budują dom wiary, śpiesząc ofiarnie z pomocą materialną, troszcząc się i zabiegając o to, aby nasza parafia, nasza świątynia była miejscem godnym uwielbienia Boga, godnym modlitwy, miejscem łaski, przebaczenia i błogosławieństwa.

Za wszystko — dziękujemy Ci, Panie!

Także przepraszamy. Przepraszamy biciem serca, cichym szeptem ust, mówiąc: „Przebacz Panie wszystkie winy nasze, bo chcemy z czystym sercem Cię uwielbiać, dzięki Ci składać i prosić, abyś nam, każdemu z osobna i nam wszystkim, parafii, Kościołowi błogosławił.

Bądź zawsze z nam i, Panie! Umacniaj wiarę naszą! Pozwól nam trwać w Twojej Miłości. A Ty, która jesteś Matką Boga i naszą Matką Nieustającej Pomocy, wspieraj i prowadź nas, i spraw, abyśmy i my mogli stale — tak jak Ty — poddawać się przedziwnej mocy Ducha Świętego, który jest patronem naszej parafii katedralnej, a którego powiew łaski nie tylko dziś odczuwamy.