Starokatolicyzm

MKBS Unii Utrechckiej - Wislikofen 6 - 16. 07. 1997 r.

  Pro memoria  
  Biskupi Kościoła Polskokatolickiego: Wiktor Wysoczański, Wiesław Skołucki i Jerzy Szotmiller wzięli udział w sesji MKBS, która odbyła się w Wislikofen w dniach 6-16 lipca 1997 r.  
 
  1. Podczas sesji MKBS biskupi podkreślili, że Kościół Polskokatolicki od samego początku był i nadal jest przeciwko ordynacji kobiet.

  2. Biskupi opowiedzieli się za utrzymaniem pełnej wspólnoty kościelnej z kościołami Unii Utrechckiej.

  3. Jednogłośnie biskupi potwierdzili, że Kościół Polskokatolicki pragnie utrzymać i pogłębiać więzi z PNKK w USA i Kanadzie.

  4. Kobiety, które otrzymały święcenia kapłańskie, nie mogą sprawować Echarystii w Kościele Polskoatolickim, a księża polskokatoliccy nie mogą wspólcelebrować Eucharystii z ordynowanymi kobietami.

  5. Oficjalny tekst oświadczenia MKBS, jednogłośnie podjętego w dniu 14. 07. 1997 r. w sprawie ordynacji kobiet zostanie opublikowany w języku polskim na łamach miesięcznika "RODZINA"

Wislikofen, 6-16. 07. 1997 r.

 

 

W dniach od 6 do 16 lipca 1997 roku obradowała w Wislikofen (Szwajcaria) Międzynarodowa Konferencja Biskupów Starokatolickich Unii Utrechckiej. „Zajmowała się ona — jak czytamy w Komunikacie — oceną procesu studyjnego, który zgodnie z uchwałami posiedzenia MKBS w 1991 r. odbył się w Kościołach członkowskich na temat ordynacji kobiet oraz jej konsekwencji dla Kościołów i ich stosunków ekumenicznych".

 

OŚWIADCZENIE

Międzynarodowej  Konferencji  Biskupów  Starokatolickich  (MKBS)
obradującej w Wislikofen (Szwajcaria) od 6 do 16 lipca 1997 r.
1.   MKBS przypomina
  1. że przyjęte przy jednym głosie sprzeciwu oświadczenie MKBS z dnia 7 grudnia 1976 r. / 1 /   zawarło wypowiedź, że MKBS „nie może wyrazić zgody na sakramentalną ordynację kobiet na katolicko-apostolski urząd diakona, prezbitera i biskupa";
  2. że oświadczenie to zawiera również wezwanie, iż „Kościoły, które zachowały ciągłość ze starym, niepodzielonym Kościołem i jego sakramentalną strukturą urzędu, powinny wspólnie rozważyć problem ordynacji kobiet";
  3. że oświadczenie to wywołało opozycję w szeregu Kościołów starokatolickich i w rezultacie było coraz bardziej odrzucane, podczas gdy inne Kościoły starokatolickie zdecydowanie podtrzymywały je;
  4. że w rezultacie tegoż, MKBS jednogłośnie uchwaliła w 1988 r. zwołać, tak szybko jak to będzie możliwe, sesję nadzwyczajną, nie zmieniając tym statusu oświadczenia MKBS z 1976 r.;
  5. że na przeprowadzonej w Wislikofen w 1991 r. sesji nadzwyczajnej uzgodniono w przyjętej jednogłośnie uchwale, iż problem ma być dalej w bardziej skoordynowany sposób studiowany w poszczególnych Kościołach Starokatolickich Unii Utrechckiej w celu osiągnięcia „wspólnego, w pełni odpowiedzialnego i zasadniczego rozstrzygnięcia"  / 2 / ;
  6. że w tymże oświadczeniu wyrażono życzenie przyśpieszenia „wyjaśnienia tego problemu także w dialogu z innymi Kościołami, szczególnie zaś z tymi, z którymi posiada wspólny urząd sukcesji apostolskiej".
2.   Międzynarodowa Konferencja Biskupów Starokatolickich stwierdza:
  1. że w dotychczasowym przebiegu studium problemu ordynacji kobiet wśród Kościołów Starokatolickich Unii Utrechckiej, popartego w Wislikofen w 1991 r., nie można było osiągnąć uzgodnienia co do tego, czy udokumentowana przez Pismo Św. i Tradycję istota wiary katolickiej jest, czy też nie jest naruszona przez ordynację kobiet;
  2. że ordynacja kobiet narusza jedną z podstaw istniejącej wspólnoty kościelnej Kościołów Starokatolickich, w tej mierze w jakiej wspólnota ta zakłada pełne wzajemne uznanie urzędu;
  3. że zainicjowany w Wislikofen w 1991 r. dialog z innymi Kościołami został zrealizowany tylko w formie konsultacji prawosławno-starokatolickiej;  / 3 /
  4. że niektóre Kościoły Starokatolickie uważają ordynację kobiet za konieczną ze względu na wiarygodność swego posłannictwa w ich otoczeniu społecznym i religijnym oraz z tego powodu chciałyby ją jak najszybciej urzeczywistnić, natomiast inne Kościoły są przekonane, że ordynacja kobiet wpłynęłaby ujemnie na ich wiarygodność na wewnątrz i na zewnątrz;
  5. że dokonana w przeszłości przez jeden z Kościołów Starokatolickich Unii Utrechckiej ordynacja kobiet zmusiła inny Kościół Starokatolicki na podstawie jego przekonania do zakończenia pełnej wspólnoty z tym Kościołem, gdyż nie można uznać ordynacji kobiet;
  6. że nie można wykluczyć, iż dalsze Kościoły Starokatolickie odrzucające u siebie ordynację kobiet, wypowiedzą wspólnotę z tymi Kościołami Unii Utrechckiej, które w przyszłości będą wyświęcać kobiety;
  7. że wszystkie Kościoły Starokatolickie chcą, na ile to jest możliwe, kontynuować stosunki istniejące dotychczas w ramach wspólnoty kościelnej Unii Utrechckiej.
3.   Międzynarodowa Konferencja Biskupów Starokatolickich uznaje w obliczu takiej sytuacji:
  1. że niejednogłośnie przyjęte oświadczenie MKBS w sprawie ordynacji kobiet z roku 1976 nie może być uznane za powszechnie przyjętą w Kościołach Starokatolickich wypowiedź MKBS;
  2. że w sprawie ordynacji kobiet nie jest obecnie możliwe przyjęcie jednogłośnego rozstrzygnięcia.
4.   Międzynarodowa Konferencja Biskupów Starokatolickich przyjmuje do wiadomości  / 4 / , że w rezultacie opisanej wyżej sytuacji postanowienie artykułu 1 Umowy Utrechckiej  / 5/   nie może już w pełni być realizowane, gdyż już nie wszystkie zjednoczone w Unii Utrechckiej Kościoły lokalne i narodowe pozostają z sobą „w pełnej wspólnocie kościelnej".

5.   Międzynarodowa Konferencja Biskupów Starokatolickich postanawia:
  1. że MKBS będzie na nowo obradować i rozstrzygać w sprawie tej sytuacji Unii Utrechckiej najpóźniej po sześciu latach, lub — na podstawie zmienionej sytuacji w zainteresowanych Kościołach Starokatolickich — wcześniej;
  2. że żaden Kościół nie podejmie rozstrzygnięcia w sprawie ordynacji kobiet, zanim właściwy narodowy organ synodalny przyjmie do wiadomości niniejsze oświadczenie MKBS.
Uchwała ta została przyjęta jednogłośnie.
Tekst niemiecki uważa się za autentyczny.
Wislikofen, dnia 14 lipca 1997 r.