Z życia Kościoła.
Tydzień Powszechnej Modlitwy o Jedność Chrześcijan w Krakowie 1988 r.

"Miłość doskonała przezwycięża lęk..."

Oddział Polskiej Rady Ekumenicznej w Krakowie zrzesza w swych szeregach następujące Kościoły: Chrześcijan Baptystów, Ewangelicko-Augsburski, Metodystyczny, Polskokatolicki, Prawosławny oraz Zjednoczony Ewangeliczny. Jego zorganizowana działalność sięga pierwszej połowy 1962 r., chociaż spontaniczna współpraca między niektórymi z nich istniała znacznie wcześniej. Podwaliny tej społeczności międzywyznaniowej kładli tej miary ekumeniści, jak ówczesny Wikariusz Generalny Diecezji Krakowskiej Kościoła Polskokatolickiego, ks. infułat (obecnie Pierwszy Biskup) Tadeusz R. Majewski oraz (nieżyjący już) ks. senior Karol Kubisz i ks. superintendent Lucjan Zaperty. Nie należy się więc dziwić, że w kontaktach międzykościelnych na terenie naszego miasta wytworzył się specyficzny klimat, a osiągnięcia we współpracy ekumenicznej znacznie wyprzedzały efekty uzyskiwane w innych regionach naszego kraju. Zwracają na to uwagę nie tylko goście zagraniczni, również polscy działacze ekumeniczni z innych miast. Tak jest również i obecnie, czego dowodem może być tegoroczny Tydzień Powszechnej Modlitwy o Jedność Chrześcijan w Krakowie. Tegoroczny Tydzień Powszechnej Modlitwy w naszym mieście zorganizowany został ze względów, praktycznych w dniach 17— stycznia. Chodziło bowiem o to, by rozpoczął i zakończył się on niedzielę. Tak więc w poszczególne dni tygodnia spotykaliśmy na wspólnej modlitwie w świątyniach Kościołów zrzeszonych PRE, by wzajemnie poznawać się lepiej, przybliżać się do sie w miłości oraz prosić niebieskiego Ojca o możliwie rychłą realizację testamentu Chrystusowego, wyrażonego w słowach: „Aby wszyscy byli jedno...”  W cykl tegorocznych nabożeństw zorganizowanych z okazji Tygodnia Powszechnej Modlitwy przez krakowski Oddział PRE, co do tej pory się nie zdarzyło, włączyły się również trzy parafie rzymskokatolickie (św. Kazimierza przy ul. Borowskiego 6, Najświętszego Salwatora przy ul. Kościuszki 88 i św. Wojciecha przy ul. Bronowickiej 78). Wszyscy uczestnicy głęboko przeżywali swój udział w nabożeństwach. Powodem tego — j dało się zauważyć — był fakt, że ludzie należący do różnych Kościołów wspólnie uczestniczą w zwiastowaniu Słowa Bożego oraz razem się modlą o realizację słów testamentu Chrystusa. Stało się możliwe dlatego, że według nauki Apostoła Narodów wszystkich nas łączy „jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest; jeden Bóg i Ojciec wszystkich” (Ef 4,5 —6 a). I tę wielką prawdę coraz bardziej uświadamia sobie świat chrześcijański; świat coraz bardziej pragnący jedności w Chrystusie.
Krakow1988_01_22

Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył
bp Jerzy Szotmiller
- ordynariusz diecezji krakowskiej
Krakow1988_01_22 W dniu 22 stycznia 1988 r. (piątek) o godzinie 18.00 miejscem spotkania modlitewnego była świątynia parafii polskokatolickiej pod wezwaniem Wniebowstąpienia Pańskiego, przy ul. Friedleina 8. Uczestniczył w nim ordynariusz diecezji krakowskiej, bp Jerzy Szotmiller oraz liczna grupa duchownych naszego Kościoła. W skład jej wchodzili księża: infułat Antoni Pietrzyk, kanclerz Czesław Siepetowski, Witold Iwanowski, Kazimierz Janiszewski, Jan Kuczek. Krzysztof Mendelowski, Aleksander Smętek i Marian Wnęk.

Pozostałe społeczności wyznaniowe zrzeszone w krakowskiej Ekumenii reprezentowali księża: Krzysztof Bednarczyk — Kościół Chrześcijan Baptystów, Zbigniew Kamiński — Kościół Metodystyczny, Witold Maksymowicz — Kościół Prawosławny i prezes Oddziału PRE w Krakowie Stanisław Suski — Zjednoczony Kościół Ewangeliczny. Delegatem Kościoła Rzymskokatolickiego był proboszcz parafii Najświętszego Salwatora, ks. prałat Jerzy Bryła. W nabożeństwie uczestniczyli również licznie świeccy wyznawcy z naszych parafii krakowskich oraz z innych Kościołów.

Koncelebrowanej Mszy św. o zjednoczenie chrześcijaństwa przewodniczył Pasterz Diecezji Krakowskiej — bp Jerzy Szotmiller, zaś w koncelebrze uczestniczyli: ks. Czesław Siepetowski i ks. Aleksander Smętek. Na wstępie ks. infułat Antoni Pietrzyk - jako gospodarz parafii — w serdecznych słowach powitał Biskupa Ordynariusza, duchownych z Kościołów chrześcijańskich, księży polskokatolickich oraz zgromadzonych świeckich wyznawców z różnych Kościołów. Kontynuując swoje wystąpienie, dodał następnie: „Dzisiejsze spotkanie odbywa się pod hasłem: „Bóg udzielił nam swojego Ducha" (1 J 4, 13b). I rzeczywiście. Duch Święty jest darem wywyższonego Jezusa. Dar Ducha Świętego jest owocem odkupienia, jakiego przez śmierć na krzyżu dokonał Chrystus. Duch Święty to odkupienie w działaniu o niezgłębionym bogactwie i niezmierzonej sile. On też pozwoli nam przezwyciężyć wszelką bojaźń. Prośmy Go o to podczas dzisiejszego spotkania modlitewnego szczególnie gorąco".

Czytania mszalne (nawiązujące do hasła szóstego dnia modlitw ekumenicznych) przeprowadzili duszpasterze z bratnich Kościołów. Myślą przewodnią pierwszego z nich były słowa Proroka: „Potem wyleję mojego Ducha na wszelkie ciało" (J 13, la). W drugim przypomniał nam Apostoł, że chociaż „różne są dary łaski, lecz ten sam Duch" (1 Kor 12, 4). W ewangelii zaś przemówił do nas Chrystus, mówiąc: „Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej" (J 7, 37b-38).

Homilię nawiązującą do czytań mszalnych wygłosił ks. prałat Jerzy Bryła, który powiedział między innymi:
„Przez różnorodność darów nie udziela nam Bóg ducha bojaźni, lecz ducha siły, miłości i mądrości. Dzięki mocy, która przychodzi do nas z wysokości... a więc od Boga, Kościoły chrześcijańskie pielęgnują dary łaski...
Korzystając z tych darów... Kościoły chrześcijańskie stają się narzędziem wybawiającym od lęku ludzi żyjących we współczesnym świecie. Lęk ten jest wieloraki... nie bez powodu wiek nasz został nazwany „czasem niepokoju"....
Ale nawet gdyby przezwyciężona została groźba wojny i nędzy, nie możemy budować w pokoju „miasta człowieczego na miarę człowieka" bez polegania na obietnicy Boga. Wszak to On zapewnił nas przez usta Proroka: „I dam wam serce nowe, i ducha nowego dam do waszego wnętrza, i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste" (Ez 36, 26).
Dlatego módlmy się dzisiaj, by dary i usługiwanie we wszystkich Kościołach były pielęgnowane w mocy Ducha Świętego, w służbie jedności i Królestwa Bożego".
W głębokim skupieniu, jak przystało na dzieci jednego Ojca — a więc jak bracia — słuchali wszyscy Słowa Bożego. Następnie zgodnym chórem wszyscy zgromadzeni w świątyni śpiewali piękne polskie kolędy. Wśród uczestników powiało duchem jedności. Będzie ona pełna, gdy wszyscy wyznawcy Chrystusa bez względu na to do jakiego Kościoła należą, korzystać będą ze wspólnego „stołu eucharystycznego".

Na zakończenie nabożeństwa zabrał jeszcze głos Dostojny Celebrans. Podziękował On duchowieństwu i świeckim wyznawcom za ich udział w modlitewnym spotkaniu, „podczas którego dało się odczuć powiew łaski Ducha Świętego, dzięki której łatwiej możemy pokonywać lęki i opory na drodze do pełnego zjednoczenia". Następnie podzielił się swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi współpracy ekumenicznej różnych Kościołów w Europie zachodniej, w Stanach Zjednoczonych i w Brazylii, gdzie przez kilka lat przyszło mu duszpasterzować wśród zamieszkałych w tym kraju naszych rodaków. „Porównanie — dodał następnie Mówca — wykazuje, że również krakowska Ekumenia poszczycić się może znacznymi osiągnięciami, chociaż na pewno nie wszystko zostało jeszcze zrobione. Mam jednak nadzieję, że nasze wewnętrzne zaangażowanie w pracę na rzecz zjednoczenia chrześcijaństwa oraz gorąca modlitwa, przyczynią się do rychlejszego zrealizowania słów testamentu Zbawiciela."
Zaangażowani w sprawy Kościoła Chrystusowego, nie zapomnieliśmy również o potrzebach naszej Ojczyzny ziemskiej. Dlatego na zakończenie nabożeństwa modliliśmy się słowami kolędy: „Podnieś rączkę Boże Dziecię, Błogosław Ojczyznę miłą; W dobrych radach, w dobrym bycie, Wspieraj jej siłę, swą siłą. Dom nasz i majętność całą, I wszystkie wioski z miastami..."

Bezpośrednio potem w lokalu Kurii Biskupiej odbyła się tradycyjna "agapa". Stała się ona okazją do refleksji i wspomnień z przebytej do tej pory drogi. Drogi, której celem jest pełne zjednoczenie wszystkich wierzących w Chrystusa.

Ks. JAN  KUCZEK