W ł o d a r s k i   Szczepan

(1918-1996)

 

 


   Urodził się w Kłobucku. Studiował teologię w Seminarium Ojców Franciszkanów we Lwowie (1938-1939) i Krakowie (1939-1943) oraz na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w roku 1945. W roku 1951 przeszedł do Kościoła Polskokatolickiego. W latach 1952-1953 - wykładowca w Seminarium Duchownym Kościoła Polskokatolickiego w Warszawie. Od 1961 roku asystent, a od 1963 roku st. asystent przy Katedrze Teologii Praktycznej ChAT; wykładał Historię Kościoła i Patrologię. W roku 1962 uzyskał doktorat z teologii; w roku 1967 - doktor habilitowany teologii; od 1969 - docent w ChAT. W roku 1971 wyjechał do Stanów Zjednoczonych.

 

 


Bibliografia:

Idea nieomylności Kościoła w eklezjologii patrystycznej,  Warszawa 1963, ss. 170.

Patrologia,  Warszawa 1963, (skrypt).

Historia papiestwa,  t. l  (do 1073 r.),  Warszawa 1964, ss. 344.

Historia Kościoła Polskokatolickiegot. l  (do 1946 r.),  Warszawa 1964, ss. 350.

Siedem soborów,  Warszawa 1968, ss. 226.

Chrystologia,  Warszawa 1968, (skrypt).

[Razem z Wł. Tarowskim] Kościoły chrześcijańskie,  Warszawa 1968, ss. 300.

Teologia systematyczna starokatolicka,  cz. II:  O łasce i usprawiedliwieniu,  Warszawa 1970, ss. 148.

Prymat w Kościele. Starokatolickie studium biblijno-historyczne,  Warszawa 1971, ss. 160.

The Origin and Growth of the Polish National Catholic Church,  Scranton, Pa. 1974, ss. 239.